---

Świat cały jest sceną:
Wszyscy mężczyźni i wszystkie kobiety
są aktorami jedynie i mają
Wejścia i wyjścia. Każdy z ludzi musi
odegrać wiele ról w stosownym czasie,
aby przedstawić siedem odmian wieku.
Najpierw niemowlę w ramionach piastunki,
kwilące cicho, rzygające mlekiem.
Później to żaczek zawodzący z torbą
na książki, z twarzą czystą jak poranek
pełznący z wolna jak ślimak do szkoły.
Później kochanek, jak miech wzdychający,
Z pieśnią żałosną o brwiach swojej damy.
A później żołnierz pełen klątw przedziwnych,
jak lew brodaty o część swą  zawistny,
gwałtowny, skory do kłótni, pragnący
wyrwać ulotną sławę choćby z paszczy
armatniej. Później sędzia z krągłym brzuszkiem, 
uformowanym przez tłuste kapłony, 
z okiem surowym i przyciętą brodą,
pełen zdań mądrych z niedawnych wyroków;
tak gra swą rolę. Szósty wiek przybiera
postać chudego Pantalone w kapciach
i okularach na nosie: u boku
wisi sakiewka, a w zaoszczędzonych
z czasu młodości pończochach, zbyt wielkich,
tkwią wychudzone piszczele; głęboki
głos męski przeszedł znów w dziecięcy szczebiot;
w głosie tym słychać świst i dźwięk piszczałek.
Wreszcie ostatnia scena, która kończy
tę pełną zdarzeń przedziwną kronikę,
to niemowlęctwo nowe i niepamięć,
bez zębów, oczu, smaku, bez wszystkiego.

                         (Jak wam się podoba – Szekspir)